เทคโนโลยีที่ยั่งยืนเป็นความคิดที่อาจจะผลิตในระดับใหม่ของความคืบหน้าจริงทั่วโลก แต่บ่อยครั้งที่ในวันนี้ในระยะที่เป็นมากขึ้นของป้ายตลาดที่อาจหรือไม่อาจพิสูจน์ให้เป็นจริงเมื่อนำไปทดสอบ ฉันได้เขียนมาก่อนเกี่ยวกับ เทคโนโลยีที่ยั่งยืนและบางส่วนของปัญหา ที่มีการตระหนักถึงความคิดที่ว่า ในบทความนี้เราจะมาพิจารณากำหนดวัตถุประสงค์ของการที่เราสามารถใช้ในการวัดจริงว่าสิ่งที่เป็นความยั่งยืน
ส่วนใหญ่เรามักจะได้ยินเกี่ยวกับเทคโนโลยีที่ยั่งยืนทั้งในบริบทของสิ่งที่ต้องการพลังงานหมุนเวียน (พลังงานแสงอาทิตย์, พลังงานลม, ฯลฯ ) หรือในบริบทของ เทคโนโลยีอย่างง่าย ที่จะดำเนินการในประเทศกำลังพัฒนา โดยปกติลักษณะที่ทำให้พวกเขาอย่างยั่งยืนจะกล่าวว่าเป็นประสิทธิภาพการใช้พลังงานมลพิษน้อย, รีไซเคิลและความสะดวกในการบำรุงรักษาในสิ่งอื่น ๆ และลักษณะเหล่านี้จะเป็นส่วนหนึ่งของความยั่งยืนที่ถูกต้อง แต่ไม่จำเป็นต้องเรื่องราวทั้งหมด
ตัวอย่างเช่นพิจารณาช่างไม้นี้แสดงให้เห็นในภาพนี้จากสาธารณรัฐกินี, แอฟริกาตะวันตก
เครื่องมือของเขาเป็นมือขับเคลื่อนทั้งหมด : เลื่อย, ฝึกซ้อม, สิ่วและเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของบันทึกตรงจากโรงงานเลื่อยและเปลี่ยนให้เป็นชิ้นที่ดีมากของเฟอร์นิเจอร์ เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่เขาสร้างมีความทนทานและการซ่อมแซมและจะมีอายุนานพอสำหรับต้นไม้ใหม่ที่จะเติบโตขึ้นไปแทนที่ เขาไม่ได้ใช้ไฟฟ้าใด ๆ ที่ทั้งหมดและ romantics ระหว่างเราอาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นรุ่นที่ยั่งยืนที่สุดของธุรกิจขนาดเล็ก
อย่างไรก็ตามรายได้ของเขานิ่ง ธุรกิจนี้ไม่ได้เป็นทางเศรษฐกิจอย่างยั่งยืนในกรณีของชนิดของการบาดเจ็บที่เจ้าของที่ภาวะถดถอยทางเศรษฐกิจหรือสกุลเงินที่ลดลง, ภัยธรรมชาติหรือปัญหาอื่น ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นแก่ประเทศกำลังพัฒนา เขาสามารถผลิตได้เพียงจำนวนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์ในแต่ละเดือนด้วยตัวเอง เขาจ้างผู้ช่วยในการผลิตมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่ของรายได้เพิ่มขึ้นไปถึงเงินเดือนของพวกเขา เขาอย่างไม่ต้องสงสัยได้สองครั้งที่การผลิตของเขา (หรือมากกว่า) โดยใช้เครื่องมือไฟฟ้าและเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลและการใช้รายได้เพิ่มขึ้นเพื่อปรับปรุงโอกาสทางการศึกษาในครอบครัวของเขาและการดูแลสุขภาพ แต่แล้วเขาจะเสียทรัพยากรที่ไม่หมุนเวียน ความยั่งยืนทางเศรษฐกิจยังต้องถูกรวมอยู่ในเกณฑ์สำหรับการเทคโนโลยีที่ยั่งยืน
Let's ทบทวนลักษณะหลายอย่างที่ควรจะนำเสนอในสิ่งที่เราเรียกว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืน
(1.) เทคโนโลยีที่ยั่งยืนไม่ทำลายทรัพยากรอย่างถาวรใด ๆ (ยกเว้นจำนวนเงินที่ไม่มีนัยสำคัญ) ที่ไม่สามารถต่ออายุได้ เหล็กสามารถนำไปรีไซเคิล, ไม้สามารถปลูกได้อีกครั้ง, กระจกสามารถเปิดกลับเข้ามาในทรายในกรณีที่เราทำงานออกหนึ่งวันหรือแก้วมากขึ้น นอกจากนี้ยังสามารถกลายเป็นคะแนนที่ต้องการมากที่สุดของเกณฑ์เหล่านี้ที่มีทรัพยากรน้อยลงทำลายที่ดีขึ้น
(2.) เทคโนโลยีที่ยั่งยืนมีความทนทานพอที่ใด ๆ ทรัพยากรหมุนเวียนที่จะต้องสามารถเติมในช่วงชีวิตของมัน เช่นไม้ที่ใช้ในการก่อสร้างเฟอร์นิเจอร์หรือผลิตภัณฑ์ที่คาดว่าจะนานพอสำหรับจำนวนเดียวกันของไม้ใหม่ที่จะผลิต
(3.) เทคโนโลยีที่ยั่งยืนจะเป็นไปตามแนวโน้มของการลดลงของทรัพยากรที่จำเป็นต่อหน่วยดังกล่าวที่เพิ่มขึ้นในประชากรและการเติบโตทางเศรษฐกิจจะมีผลในการใช้ทรัพยากรโดยรวมที่เหลืออยู่คงที่หรือลดลง ในฐานะที่เป็นฉันสามารถไดรฟ์ไกลออกไปในรถยนต์บนแกลลอนเดียวของน้ำมันเชื้อเพลิงในวันนี้กว่าผม 50 ปีมาแล้วดังนั้นประชากรโดยรวมที่สามารถขับรถได้มากขึ้นด้วยจำนวนเดียวกันของน้ำมันเชื้อเพลิง
(4.) เทคโนโลยีที่ยั่งยืนคือการมีศักยภาพทางเศรษฐกิจการสร้างมูลค่ามากขึ้นกว่าค่าใช้จ่ายในระยะยาว ในกรณีที่อุปกรณ์ประหยัดพลังงานที่เป็นหนึ่งในการพัฒนาอย่างยั่งยืนจะมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่าพลังงานที่มันจะประหยัดกว่าชีวิตของ
(5.) เทคโนโลยีที่ยั่งยืนและการฝึกอบรมที่จำเป็นในการดำเนินการและบำรุงรักษาอยู่เป็นสัดส่วนในมูลค่า นี่คือเพื่อให้บุคคลมีความสามารถในการใช้เทคโนโลยีที่ไม่สามารถจะมากขึ้นสูงจ่ายการดำเนินงานอื่นที่คล้ายคลึงกัน และยังเพื่อให้อุปทานของบุคคลที่สามารถรักษาเทคโนโลยีที่มีอยู่ในสัดส่วนที่เหมาะสมกับระดับของการใช้งานของเทคโนโลยีที่ ตัวอย่างเช่นถ้ากลศาสตร์ไม่ได้จึงจ่ายสูงที่มีไม่อาจจะเป็นจำนวนที่เพียงพอที่จะซ่อมแซมทั้งหมดของรถยนต์เมื่อจำเป็น
ในขณะที่มีเกณฑ์ที่เป็นไปได้อื่น ๆ ผมคิดว่ารูปแบบเหล่านี้มีพื้นฐานที่ดี บทความในอนาคตจะมีลักษณะที่ยั่งยืนของสิ่งนั้นหรือการขาดเทคโนโลยีที่เฉพาะเจาะจง
